يا رب

إعداد زهراء🌹

عمري ماعرفت اكون قاسيه علي حد و كل مره حاولت اكون قاسيه فيها كان بيفضل جوايا صوت بيقولي لا انتي مش كده ولا قلبك كده في عز قسوتي بيفضل في حته حنيه للشخص اللي قدامي وعمري ما عرفت اكره حد مهما آذاني بس بتقفل لما بتاذي وحتي لو برجع اتعامل تاني بكون خايفه

لسه بخاف قلبي يبقى أسود وبخاف أكدب وبخاف أأذي حد وبخاف مقدرش النعمة اللى قدامى فتزول فبقيت بمشى أشكر اى حد بيعملي اي حاجة حتي لو بسيطة ..

مبعرفش اكسف حد بيقولى أنا آسف مهما آذاني لأنى دايمًا مقتنعة إن محدش بيقولها غير لما يكون ندمان بجد ..

معرفتش أتغير مهما حاولت و شوفت معرفتش اخبى حاجه فرحتنى عن حد ولا عرفت اداري او أبقى بوشين وانافق عشان امشى أمورى ..

معرفتش لما أحب حد أخليه أخر اولياتى غصب عنى بفضله عن نفسى ..

بضيع طاقة كبيرة على اللى حواليا فحين أنهم مبيبذلوش اقل مجهود عشان يفهمونى وبقول مش مشكله.. يمكن ويمكن ديما يمكن سابقه ظني عشان ميبقاش في خلاف لأن الخلافات بتتعبني نفسيتي..

بقيت حاسة إنى ثابتة فى عالم بيتغير وأشخاص بتتغير ويمكن مستحيل تانى تتلاقى زى الأول،

كل اللى بيجى فى دماغى ساعتها إنى أدعى يارب أنا مش عايزة أبقى لوحدى ومش عايزة أبقى زيهم..
♥️✍️ قلمي يكتب